Praktyczne odrzucenie Traktatu Lizbońskiego przez Trybunał Konstytucyjny w Karlsruhe należy uznać za akt obrony suwerenności nie tylko Republiki Federalnej Niemiec ale i Rzeczypospolitej Polskiej a także wszystkich innych państw, które wcześniej wyraziły nieopatrznie zgodę na powstanie superpaństwa europejskiego i utratę własnej suwerenności.

Polski Ośrodek Kultury we Frankfurcie nad Menem od lat przestrzegał przed niebezpiecznymi skutkami integracji europejskiej realizowanej w interesie oligarchii międzynarodowej, kosztem suwerennych państw i narodów.

 Prof. Zbigniew Dmochowski

Prof. Zbigniew Dmochowski do Prof. Jerzy Buzek
(...)
6) Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w Karlsruhe dal w Niemczech asumpt do poważnej dyskusji na temat skutków wejścia w życie Traktatu z Lizbony. Przewiduje się zakwestionowanie zasad konstrukcji unijnego państwa (IMPERIUM EUROPA) tak, aby wszelkie istotne zmiany instytucjonalne i prawne w Unii Europejskiej były odtąd przeprowadzane poprzez referenda. A władze poszczególnych landów chcą prace nad tymi ustawami wykorzystać dla zwiększenia swojej decyzyjności w procesach unijnych.
Logiczne jest zatem przeniesienie tej problematyki z poziomu landów i federacji niemieckiej na parlamenty innych krajów członkowskich UE, a poprzez działania nowego składu Parlamentu Europejskiego uzyskanie wspólnego konsesusu w sprawie referendów dla wszystkich państw członkowskich UE.
Efektem tego byłoby pozostanie Europy jako zbioru suwerennych państw narodowych.

http://sowa-frankfurt.ning.com/video/rop-straszy-niemcami-po

Dodano

02:46

Doctor Decries Israeli Attacks

Mads Gilbert, a Norwegian doctor in Gaza, tells Sky News that the number of civili...

http://pl.youtube.com/watch?v=Ev6ojm62qwA

http://pl.youtube.com/watch?v=Ev6ojm62qwA&feature=channel_page

16 godz. temu Liczba wyświetleń: 5644 CBS

http://whatreallyhappened.com/

Stanisław Grabarczyk Łuszczanowice 23.12.08
Łuszczanowice 77
97 – 410 Kleszczów
woj. łódzkie
044 731 47 97

Prośba o pomoc

W jakim kraju żyjemy ??

Otóż w kraju niesprawiedliwości oraz łamaniem praw człowieka. Kto rano wcześniej wstanie ten rządzi oraz ten kto ma grube walizki $$$$
Tak jest z moim synem Tomaszem – dwa lata temu został uderzony w tył samochodu przez Włodzimierza K. Włodzimierz K był pod wpływem alkoholu – 1,3 promila alkoholu we krwi. Uderza w tył samochodu syna, syn trafia w święta Bożego Narodzenia do szpitala – spędza tam całe święta.
1.wstrząśnienie mózgu;
2.ogólne potłuczenia, klatki piersiowej i głowy;
Po roku czasu od kolizji zostaje wszczęte postępowanie przeciwko synowi za spowodowanie kolizji z Włodzimierzem K.

W dniu 1 października 2008 roku Sąd Rejonowy w Częstochowie wydaje Wyrok w sprawie mojego syna, uznając go na podstawie art. 86 par 1 kpow za winnego całego zdarzenia i wymierza grzywnę w wysokości 2000 zł oraz orzeka środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdu na rok czasu.

Od tego Wyroku syn składa apelację do Sądu Okręgowego w Częstochowie, ponieważ Sąd I instancji popełnił błędy proceduralne i wydaje Wyrok bez jego obecności. Na dodatek nie jest to Wyrok Zaoczny a taki ewentualnie powinien był wydać Sąd I instancji. Po kilku dniach sąd sobie przypomina, że rzeczywiście powinien był wydać Wyrok Zaoczny i prostuje to postanowieniem o „oczywistej omyłce pisarskiej”. Jednak na rozprawie odczytał Wyrok normalny a nie zaoczny i nawet słyszeli to świadkowie.

Sąd I instancji kwestionuje zwolnienia od lekarzy Sądowych, którzy uczestniczyli w tej sprawie. Syn leczy się na WZW B i był na kuracji leczniczej przez rok czasu. Sąd jednak stwierdza, że te zwolnienia były „na lewo załatwiane” podaje to w swoim uzasadnieniu.

Ponadto Sąd I instancji zmienia bez powiadomienia czyn jakiego syn miał się dopuścić. KMP Częstochowa wystąpiła z wnioskiem o ukaranie syna za nieumyślne spowodowanie kolizji, tymczasem Sąd zmienia ten czyn na umyślny ze względu na zeznania świadków – świadków Włodzimierza K. wskazać jednak należy, iż żaden z tych świadków nie był obecny podczas tej kolizji. Są to świadkowie
1.nałogowy alkoholik
2.kuzyn Włodzimierza K
3.pracownik firmy której wiceprezesem jest Włodzimierz K
4.rzekomy dziennikarz, który ma koncie swoim kilkanaście Wyroków sądowych za wyłudzenia pieniędzy od ludzi
Świadkowie Ci nie podają żadnych okoliczności które miałyby potwierdzić Włodzimierza K. Sąd II instancji nie uwzględnia wniosków syna oraz jego obrońcy i w dniu 23 grudnia 2008 roku podtrzymuje Wyrok Sądu I Instancji. Na dodatek nie zostało rozpatrzone jedno zażalenie które złożył syn i Sąd II Instancji nie powinien był w ogóle rozstrzygać tej sprawy, do momentu rozpatrzenia złożonego zażalenia.
W swoim ustnym uzasadnieniu Sąd oskarża syna o lewe zaświadczenia od lekarzy – a składał wypisy ze szpitala, w którym w ciągu tego roku był kilkanaście razy – czyli tym samym oskarża lekarzy o wystawianie takich zaświadczeń. Oskarża obrońce syna oto, że tak kazał składać synowi zaświadczenia, stwierdza, że syn Tomasz wszystko zaplanował, ponieważ nie potrafił powiedzieć co przebiegło przez ulice, że zaczął hamować.

Poniżej część apelacji

Jak wynika z wyjaśnień Pana K, jechał on ok. 200 m i zobaczył w światłach swojego samochodu bardzo wolno jadący pojazd, dlatego zwolnił prędkość, bo nie wiedział co się dzieje. Gdy dojechał do niego, pojazd przed nim przyspieszył, a więc on też przyspieszył, wyglądało to tak, jakby czekał aż dojedzie Pan K. Widząc to Pan K również zwiększył prędkość do ok. 60 – 70 km/h i pojechał za nim. Taka sytuacja drogowa nosi znamiona powstania już wtedy stanu zagrożenia w ruchu drogowym.

Art.4 Prawa o ruchu drogowym (zasada ograniczonego zaufania). Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego , chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego zachowania - na ten temat wypowiedział się Sąd Najwyższy:

„Kierowca pojazdu wyprzedzającego przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania musi brać pod uwagę istniejącą sytuację na drodze i dopiero po jej rozeznaniu i upewnieniu się, że istnieją ku temu warunki, może przystąpić do wyprzedzania. Wyprzedzający – jak zaznaczył Sąd Najwyższy – musi mieć absolutną pewność, że na widocznym i wolnym odcinku drogi zdoła wyprzedzić jadący wolniej pojazd. Powinien przy tym uwzględnić warunki drogowe, stan pogody, szerokość jezdni, utrudnia w ruchu itp.” (wyr. SN z dnia 18 lipca 1972 r, V KRN 256/72(w:) R.A Stefański, Przestępstwa i wykroczenia..., poz. 302) Jest on zobligowany do zachowania szczególnej ostrożności, a w zakres tego pojęcia – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy - „wchodzi nie tylko czujna obserwacja sygnałów dawanych przez kierowcę pojazdu wyprzedzanego (kierunkowskazów, światła 'stop'), ale także baczna obserwacja ruchów pojazdu wyprzedzanego, wskazujących na niesygnalizowany , z jakichkolwiek powodów, zamiar kierowcy pojazdu wyprzedzanego dokonanie pojazdem manewrów umożliwiających wyprzedzanie. Jeżeli pojazd wyprzedzany mimo sygnałów ze strony kierowcy pojazdu wyprzedzającego, nie zjeżdża ku prawej stronie krawędzi jezdni, to okoliczność ta powinna wzbudzić u kierowcy wyprzedzającego nieufność co do tego, czy kierowca pojazdu wyprzedzanego zrozumiał iż będzie wyprzedzany, i czy kierowca ten nie dokona w ostatniej chwili manewru uniemożliwiającego wyprzedzanie. Jeżeli pojazd wyprzedzany, nie zjeżdża ku prawej krawędzi jezdni, jednocześnie poważnie redukuje szybkość jazdy, to mimo że nie zapaliły się w tym pojeździe światła 'stop' kierowca pojazdu wyprzedzającego powinien zaniechać wyprzedzania. Jeżeli kierowca pojazdu wyprzedzanego, zamiast zjechać ku prawej krawędzi jezdni, kieruje swój pojazd ku środkowi jezdni, to manewr ten stanowi zupełnie oczywisty i wystarczający znak – bez względu na jakiekolwiek sygnały świetlne czy dźwiękowe – że brak jest dla kierowcy pojazdu wyprzedzającego dostatecznych warunków do kontynuowania wyprzedzania” (wyr. SN z dnia 20 kwietnia 1970 roku Rw. 185/70, nr 7-8, poz 95 z głosą A. Wrońskiego, OSPiKA 1971 z.2 poz. 40 oraz z uwagami K.Miodulskiego.

Kierując się jedynie wyjaśnieniami Pana K, można z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością powiedzieć, że już w takiej sytuacji drogowej, gdy pojazd jadący przed nim, z nieznanych przyczyn zwalnia i przyspiesza, czyli nie porusza się standardowo, kierujący jadący za nim winien zastosować zasadę ograniczonego zaufania, czyli dostosować prędkość swojego pojazdu do powstałych warunków, nie przyspieszać i nie podejmować manewru wyprzedzania, który również obarczony jest zasadą szczególnej ostrożności. Art. 3 Prawa o ruchu drogowym (zasada „ostrożności” i „szczególnej ostrożności”). Zgodnie z zasadą: szczególna ostrożność jest „kwalifikowaną” postacią „ostrożności” tzn. podwyższoną do granic gwarantujących skuteczność reakcji, przede wszystkim w przypadku zmieniającej się nieoczekiwanie sytuacji na drodze. Zasada szczególnej ostrożności obowiązuje w przypadku wyprzedzania. (art. 24)

Jak wynika z przeprowadzonej analizy wyjaśnień pana K, kierując samochodem Ford, zobaczył jadący przed nim, według niego nieprawidłowo i niebezpiecznie, inny pojazd. Już w tym momencie można jednoznacznie stwierdzić, iż Włodzimierz K nie rozpoznał chwili powstania stanu zagrożenia. W takiej sytuacji drogowej kierujący Fordem powinien zastosować się do zasady ograniczonego zaufania i zasady szczególnej ostrożności i zmniejszyć prędkość do prędkości bezpiecznej. Wartość prędkości bezpiecznej nie jest zdefiniowana konkretną wartością, gdyż kierujący samochodem Ford nie mógł przewidzieć sposobu zachowania się kierującego pojazdem przed nim – Daewo Tico. Jednak pod pojęciem prędkości bezpiecznej należy rozumieć prędkość przy jakiej kierujący Fordem, w danych warunkach drogowych i sytuacji ruchowej – po zobaczeniu jadącego przed nim pojazdu, który jedzie niestandardowo – w pełni będzie panował nad pojazdem i będzie w stanie zatrzymać pojazd przed pojazdem, który w sposób nieprzewidywalny może zmienić swój kierunek ruchu lub swoją prędkość, hamując gwałtowanie.
Analizując kierunek śladów hamowania w odniesieniu do osi drogi, można stwierdzić, że kierujący Daewo Tico wykonał manewr hamowania jadąc lewym pasem ruchu, czyli, że był już na lewym pasie ruchu w chwili podjęcia decyzji o hamowaniu. W takiej sytuacji drogowej nie doszło do zajechania drogi samochodowi Ford Mondeo, gdyż samochód Daewo Tico przed podjęciem manewru hamowania jechał już na torze ruchu samochodu Ford. Jest to potwierdzenie zeznań Panów G.

Reasumując można jednoznacznie stwierdzić, że kierujący samochodem Ford, będąc w stanie nietrzeźwości, nie rozpoznał momentu powstania stanu zagrożenia – niestandardowej jazdy samochodu Daewo Tico - podjął manewr wyprzedzania, w sytuacji istniejącego już zagrożenia oraz nie zmniejszył prędkości jazdy do prędkości bezpiecznej, umożliwiającej zahamowanie przed hamującym samochodem Daewo Tico, który to samochód poruszał się już po lewej stronie drogi.
Przyczyny jazdy po lewej stronie drogi i gwałtownego hamowania samochodu Daewo Tico zostały jednoznacznie określone w zeznaniach Tomasza G oraz Andrzeja G, a z przedstawionego materiału dowodowego nie wynika, aby nie mogło dojść do wybiegnięcia jakiegoś zwierzęcia na drogę, a więc zachowanie kierującego samochodem Daewo Tico nie było zachowaniem umyślnym, a jedynie wynikało z nieprzewidywalnego wybiegnięcia zwierzęcia na jezdnię. Tym bardziej, że z informacji uzyskanej z Nadleśnictwa Gidle – Leśniczego Witolda T wynika, iż często dochodzi do wypadku w tej miejscowości ze względu na wybieganie zwierząt na drogę.

Idąc dalej:

„ Z chwilą utraty zaufania do innego uczestnika ruchu kierujący pojazdem musi zwiększyć ostrożność i być przygotowanym na nieoczekiwany rozwój wydarzeń. W orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie wymaga się od kierującego pojazdem – od momenty utraty zaufania – zachowania szczególnej ostrożności” (wyr. SN z dnia 28 lutego 1975r, VI KRN 135/75, GP 1976, nr 23, s. 6, wyr. SN z dnia 8 listopada 1974 r., Rw 525/74, ONKW 1975, nr 1, poz 17, wyr. SN z dnia 24 kwietnia 1980 r, V KRN 63/80. RA Stefański. Przestępczość i wykroczenia poz. 320; wyr SN z dnia 22 marca 1989 r V KRN 52/89 OSNPG 1990 nr 1, poz. 8, wyr SN z dnia września 1992 r., III KRN 118/92 (w:)R.A.Stefański poz. 323)

„Każda sytuacja w ruchu jest dynamiczna i ulega ciągłym zmianom. Kierujący pojazdem nie tylko musi przewidywać możliwość dopuszczenia się ekscesu przez innego uczestnika ruchu, ale musi też mieć techniczną możliwość wykonania manewru obronnego (K.J Pawelec Ostrożność s 184)Zasada ta opiera się na przesłankach ocennych i stwierdzeniu jej naruszenia wymaga wzięcia pod uwagę szeregu elementów, których określenie może nastąpić np. odtworzenie przebiegu wypadku. Jego odtworzenie, tak jak miał miejsce w rzeczywistości pozwoli wskazać, kiedy kierujący podjął manewr obronny, a czasami moment, w którym np.. zauważył nieprawidłowe zachowanie innego uczestnika ruchu, jak tez określić moment, w którym miał możliwość i powinność spostrzeżenia okoliczności nakazującej utratę zaufania”(R.A Stefański, Rekonstrukcja a rozpoznanie znamion przestępstwa wypadku drogowego, V sympozjum:Problemy rekonstrukcji wypadków drogowych, 24-26 październik 1996 , zbiór referatów, Kraków 1996, s 11)

Z załączonych zdjęć, które dokumentują niniejsze zdarzenie wynika, iż Włodzimierz K nawet nie podjął manewru hamowania, nie zmniejszył prędkości a wytracił ją dopiero w momencie zatrzymania się na samochodzie Tomasza G.

W związku z powyższym uznać należy, iż opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych nie została sporządzona w sposób prawidłowy, ponieważ nie zawiera ona całokształtu przebiegu zdarzenia, nie jest ona również odzwierciedleniem zdarzenia mającego miejsce w dniu 25 grudnia 2006 roku. Sąd I instancji podzielił opinię biegłego, który stwierdził, iż „przy przyjęciu, iż ślady blokowania kół powstały przy hamowaniu samochodu Daewo, to wątpliwe jest aby do najechania na ten pojazd doszło po zatrzymaniu się tego samochodu.” Mając na uwadze powyższe Sąd nie wyjaśnił tej sytuacji do końca a oparł Wyrok na wątpliwościach. Wskazać jednak należy, iż ukonstytuowana w art. 5 par 2 kpk i mająca odpowiednie zastosowanie w postępowania w sprawach o wykroczenia - stosownie do art 8 kpw - zasada in dubio pro reo nakazuje bowiem nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzygać na korzyść obwinionego. Wskazać również należy, iż biegły wskazał również drugą wersję zdarzenia, której Sąd nie tylko w ogóle nie wziął pod uwagę, ale nawet nie podał uzasadnienia, dlaczego nie wziął drugiej wersji pod uwagę. Tymczasem Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach mówi:

„ Zgodnie z art. 424 kpk obowiązkiem sądu jest przedstawienie całego toku rozumowania, które doprowadzą go do wyprowadzenia określonych wniosków, w tym wniosków o wiarygodności jednych dowodów i baraku wiarygodności innych. Nie wystarcza zatem poprzestanie na stwierdzeniu iż określone zeznania uznaje za logiczne, a inne za niedorzeczne czy też odwoływanie się do ogółu materiału dowodowego. W każdej sprawie, a zwłaszcza o skomplikowanym materiale dowodowym, każde przyjęte ustalenie musi być powiązane ze wskazaniem dowodu, z którego wynika, a nie z sumarycznym odwołaniem się do dziesiątek kart, czy protokołów.” - II AKa 103/07 z dnia 30 listopada 2007 roku [SSA Witold Mazur, SSA Jolanta Śpiechowicz, SSA Bożena Brewczyńska]

Dodać również należy, że w sporządzonej opinii biegły pominął zupełnie fakt, iż Włodzimierz K był pod wpływem alkoholu, a przecież:

„Jest powszechnie wiadomo, że jednym ze skutków oddziaływania alkoholu na centralny układ nerwowy jest zaburzenie świadomości., nawet przy niewielkich dawkach alkoholu zostaje zachwiana możliwość właściwej oceny sytuacji i wyboru optymalnego wariantu zachowania, a tym samym istnieje duże prawdopodobieństwo zachowania się sprzecznego z zasadmi bezpieczeństwa ruchu” (R.A Stefański,glosa do wyr. SN z dnia 7 listopada 1996 r., II KKN 90/96 Prok. I Pr. 1997 nr 4, s 99)
„Sprawca, który znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzi pojazd i nie zachowując przy tym należytej ostrożności powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, dopuszcza się dwóch czynów zabronionych – przestępstwa określonego w art. 178a par. 1 k.k oraz wykroczenia określonego w art. 86 par. 2 k.w” (SN z 6 lutego 2004 r, WK 27/03, OSNWSK 2004, nr 1, poz. 270)

„Sprawca występku z art. 178a par par. 1 k.k który tym samym zachowaniem spowodował ponadto zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, realizuje zarazem znamiona wykroczenia art. 86 par 2 k.w” (Marcinkowski, Materialnoprawna, s 30:Marcinkowski, Zbieg, s.14)

Sąd pomylił również wyniki testu alkomatu, ponieważ ilość alkoholu w wydychanym powietrzu Włodzimierza K nie był opadający a wzrastający.

Zeznania świadków tj Bolesława P, Ireneusza J, Marka O oraz Mirosława P w żaden sposób nie potwierdzają faktu, iż Tomasz G zaplanował tą kolizję. Wręcz przeciwnie, Mirosław P (pracownik firmy, której wiceprezesem jest Włodzimierz K) oraz Ireneusz J – „postronni” świadkowie, którzy nawet w chwili zdarzenia nie byli w okolicy miejsca zdarzenia – nie określili, że samochód stojący po drugiej stronie drogi to samochód Tomasz G. Nie można stwierdzić jednoznacznie bez wątpliwości, że to był samochód Tomasz G, ponieważ żaden ze świadków nie potrafił określić koloru, marki samochodu czy nawet numeru rejestracyjnego samochodu. Zeznania ich tym bardziej są niedokładne, iż tego właśnie dnia w tej okolicy znajdował się podobny samochód wspominanego już wcześniej świadka.
Zeznania „Zauważyłem, że ok 30-40 m od głównej drogi stał samochód w miejscu zaciemnionym, ale nie poznałem jego marki i nie widziałem też nr rejestracyjnego.”
Zeznania „Po prawej stronie znajdowało się bordowe auto, widocznie pana Kluski, a po lewej stronie, Tico ciemne, które rozpoznałem po sylwetce”.

Nawet – kuzyn Włodzimierza K – nie potrafił określić czy samochód stojący po drugiej stronie ulicy był samochodem Tomasza G.
„Ponieważ w okresie świąt nie było moich sąsiadów to zwróciłem uwagę na nr rejestracyjny, który odjeżdżał spod furtki. Były to numery Bełchatowskie.”
W sprawie rzekomego celowego spowodowania kolizji brak jest jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby bez wątpliwości, iż Tomasz G zaplanował kolizje i celowo zajechał drogę K. I tutaj również wskazać należy, iż ukonstytuowana w art. 5 par 2 kpk i mająca odpowiednie zastosowanie w postępowania w sprawach o wykroczenia - stosownie do art 8 kpw - zasada in dubio pro reo nakazuje bowiem nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzygać na korzyść obwinionego. Niewątpliwe jest, iż Sąd nie przeprowadził dowodu w celu ustalenia czy rzeczywiście samochód obwinionego znajdował się w tym miejscu czy też nie.

Co do zeznań M.O to wskazać należy, iż nikt nie przekazywał mu takowych informacji o których zeznaje. Zeznania te są daleko idącymi pomówieniami osoby Tomasza G. Ponadto do akt sprawy zostały złożone dokumenty kim jest Marek O, czym się zajmuje oraz ile razy i za co był karany.

Na podniesienie zasługuje również fakt, w którym Sąd stwierdza, że Tomasz G celowo załatwiał zaświadczenia lekarskie, że celowo nie stawiał się do Sądu na wezwania. Nie jest również prawdą co podaje Sąd I instancji, że Tomasz G nie przebywał na zwolnieniach lekarskich. Prawdą jest, że Tomasz G przebywał na zwolnieniach lekarskich jak również przebywał na urlopie, ale będąc na urlopie przebywał szpitalu i to jest sytuacja, którą Sąd może osobiście sprawdzić. Nie jest nigdzie zapisane, że będąc w szpitalu należy być na zwolnieniu lekarskim, można być w szpitalu i korzystać z urlopu, który przysługuje każdemu pracownikowi.

Zwrócić uwagę również należy na opinie biegłego z zakresu medycyny sądowej, który stwierdza, iż „ Pozostałe obrażenia ciała stwierdzone w odległym odstępie czasowym po wypadku budzą wątpliwość:
Wstrząśnienie mózgu rozpoznawane w 10 – tej dobie po wypadku, jeżeli nie było rozpoznane na podstawie objawów klinicznych bezpośrednio po wypadku.”
Otóż opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej jak widać nie została sporządzona w sposób wiarygodny, ponieważ biegły zupełnie pominął złożony do akt sprawy wypis obwinionego ze szpitala z dnia 28 grudnia 2006 roku L.ks.gł. 6877/1086 w którym to na stronie drugiej napisane jest : „Konsultacja neurologiczna w dniu 27.12.2006 roku lekarz W.Konieczny, Diagnoza: Stan po wstrząśnieniu mózgu.” Zatem błędne staje się tutaj twierdzenie Sądu na stronie 6 uzasadnienia do Wyroku z dnia 1 października 2008 roku, iż „gdyż jawią się jako racjonalne, a nadto pochodzą od specjalisty, który nie jest związany z żadną ze stron konfliktu” - wers 19-21. Jak widać nie można uznać tej opinii za wiarygodną skoro biegły popełnia taki błąd, nie analizując całej złożonej dokumentacji medycznej.”

To powyżej to tylko część apelacji złożonej do Sadu II Instancji, jednak pokazuje już ona jakiej podstawie i w jaki sposób został wydany Wyrok w dniu dzisiejszym.

Jeśli są państwo zainteresowani przebiegiem rozpraw w Sadzie o którym mowa, to syn jest w stanie to udostępnić – nagrania. Dodatkowo można zapoznać się z całą dokumentacją Sadową jak i lekarską
Dlatego mając na uwadze całe powyższe zdarzenie, całą sytuację zwracam się z prośbą o interwencję w tej sprawie i zareagowanie na takie „cuda” jakie dzieją się w Sadach naszego kraju.

Z poważaniem

http://de.groups.yahoo.com/group/kulturzentrum/message/1896

arogancki WIRUS multiplikuje ignorancje, z ktora moze pan tylko zepsuc prace studentow, ale w polityce nic pan juz z pewnoscia nie zepsuje - skreslony z listy sudentow: Szeremietiew Romuald
http://de.groups.yahoo.com/group/sowa/message/143

----- Original Message -----

From: Romuald Szeremietiew

To: sowa@yahoogroups.de

Sent: Friday, October 17, 2008 12:17 PM

Subject: Re: [sowa] Lech Walesa, Lejba Kohne,Od wiary i koryta? Stanislav Penc, Popieramy i pozdrawiamy, Stefan Kosiewski;Szambo ma Ryja: Michalkiewicz bredzi; Ministerstwo Sprawiedliwosci 29.9.2008 do Prokuratury Krajowej; of Jewish thought and culture: Join Us

Szanowny Panie,

 

bardzo proszę o skreślenie mojego adresu z listy na którą wysyła Pan swoją korespondencję.

Prosiłem już o to, ale bezskutecznie.

 

W dniu dzisiejszym miałem otrzymać z redakcji mój tekst do poprawienia. Niestety, w mojej skrzynce było 12 listów od Pana,do tego tej samej treści.

Zanim komputer odebrał wszystkie Pana listy musiałem wyjść z domu na zajęcia. Tekstu z redakcji nie doczekałem się - i nie mogłem poprawić.

 

Od 1 października zaczął się rok akademicki. Moi studenci będą przysyłać swoje prace. Pańska korespondencja blokująca moją skrzynkę e- bardzo mi utrudni pracę z moimi seminarzystami.

Litości, raz jeszcze proszę o skreślenie mnie z listy

 

Z poważaniem

R. Szeremietiew

Stefan Kosiewski: Rodzi się Więź Narodowa. Do Romualda Szeremietiewa List 3.

Masonieria uzewnętrzniana w Polsce przez Bronisława Wildsztajna dąży oficjalnie m.in. do zniszczenia
Wielkiego Polaka, oficera, dra habilitowanego, zasłużonego działacza niepodległościowego Romualda Szeremietiewa. Robi to zarówno przy użyciu tajnych służb jak i jawnych funkcjonariuszy prokuratury, w atmosferze żydowskiej chucpy ciągnącej się już od wielu lat zaiste niczym permanentna rewolucja Trotzkiego.

Na asystenta byłego Wiceministra Obrony Narodowej urządzono przed kilku laty spektakularny nalot helikopterem na prom znajdujący się poza wodami terytorialnymi Rzeczypospolitej Polskiej (...).

http://mysowa.blog.de/2008/09/

Stefan Kosiewski: W lesie rzeczy. Do Romualda Szeremietiewa List 2.

Stefan Kosiewski do Romualda Szeremietiewa: Plik i pomnik, Temida w Tomaszowie

Od PKN

(...) W Stanach Zjednoczonych, na które powołują się nasi zwolennicy armii zawodowej wszyscy obywatele zdolni do służby wojskowej są rejestrowani i w razie konieczności powołuje się ich do wojska. Podobnie ma być w Polsce. Tylko, że Polska to nie USA. Tam. jest duża armia zawodowa i komponent sił zbrojnych pod nazwą Gwardia Narodowa, umożliwiający w razie konieczności masowe szkolenie rezerw. Warto też pamiętać, że Stany Zjednoczone  graniczą z Kanadą, Meksykiem oraz dwoma oceanami. Szkolenie rezerw nie będzie zagrożone bezpośrednio przez wojska agresora. W przypadku Polski jest inaczej. Będziemy mieli malutką armię zawodową i nie będzie czasu na szkolenie rezerw - mamy kiepskie położenie. Porównajmy - Wielka Brytania, która jest wyspą. Francja czy Hiszpania, leżące w bezpiecznej części Europy i Polska znajdująca się na „linii frontowej”. I chociaż nie tylko Polacy słyszą pogróżki ze strony rosyjskich generałów, to jednak z Kaliningradu dużo bliżej do Warszawy niż do Paryża, Londynu, Madrytu czy Waszyngtonu. 

Polska potrzebuje nowoczesnych, mobilnych, profesjonalnych wojsk operacyjnych (armia zawodowa). I potrzebuje masowego komponentu wojsk obrony terytorialnej. Wojsk z poboru, w których szkolenie trwa krótko, trzy - cztery miesiące. Podstawą obronności powinien  być obowiązkowy pobór do OT zapewniający szkolenie rezerw. Mam krytyczny pogląd na to co MON zamierza z wojskiem zrobić. Można odwoływać się do pomysłów armii ochotniczej, jeśli jest odpowiednio wysoki poziom patriotyzmu w społeczeństwie. Nie chodzi jednak o to, by ustalić ilu mamy w kraju patriotów, ale by w momencie zagrożenia każdy obywatel wiedział jak się bronić. Powinniśmy stworzyć system obrony państwa gwarantujący Polsce bezpieczeństwo nawet, gdyby wsparcie sojusznicze nie spełniało naszych oczekiwań.  Wtedy będziemy mogli powiedzieć, że siły zbrojne RP są w stanie wypełnić konstytucyjny obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa państwu polskiemu, nienaruszalności jego granic i terytorium. Mała armia zawodowa, nie będzie w stanie sprostać temu obowiązkowi. Oby nie było tak jak w 1939 r., gdy gen. Tadeusz Kutrzeba wspominając bitwę nad Bzurą powiedział: wojsko otrzymało niewykonalny rozkaz obrony kraju.

W MON zapomniano, że Wojsko Polskie nigdy nie było miejscem pracy, jakąś „fabryką”. Uważano, że żołnierz Służy Ojczyźnie, a nie jest przebranym w mundur „pracownikiem”. Wojsko było w Polsce ważną społecznie i narodowo instytucją. Miejscem kształtowania postaw patriotycznych i obywatelskich służących w nim ludzi. Jest przecież esprit de corps („duch armii”) i tradycja polskiego wojska. Czy można to wyliczyć w złotówkach? Czy kondycja współczesnego żołnierza polskiego ma sprowadzać się do wysokości jego zarobków? Nie należy mylić obowiązku troski państwa o materialne warunki służby żołnierzy z takimi sprawami jak wojskowa służba państwu i patriotyzm tej służby. To trochę tak, jakbyśmy chcieli ustalić od jakiej kwoty, „za ile”, warto być polskim patriotą. Może byłoby dobrze, aby każdy minister obrony przed objęciem stanowisko przeczytał „De virtute militari, Zarys etyki wojskowej” ojca Bocheńskiego? (...)

http://szeremietiew.blox.pl/2008/08/ZAMIAST-WOJSKA-POLSKIEGO-AGENCJA-OCHRONY.html

Gość: as2-234.poleczki.dialup.inetia.pl
2006/03/02 13:16:22
"A Szeremietiew wiceminister MON co budował się za łapówki?"

A Szeremietiew nic nie budował za łapówki, bo po artykułach Marszałek & co. urząd skarbowy badał przez 10 miesięcy moje dochody i wydatki i stwierdził, że miałem LEGALNIE kilkadziesiąt tys. PLN więcej niż wydałem na budowę domu, samochód etc. Następnie tę decyzję urzędu przez trzy miesiące badała Mazowiecka Izba Skarbowa i też stwierdziła, że jest ok. Później "kapuściana" prokuratura apelacyjna w Warszawie i nawet ona musiała uznać, że z moimi dochodami i wydatkami jest w porządku. O tym jednak "śledczy" już nie napisali. Dziś ścigają mnie więc tylko, "tylko", za niby łapówkę przy zakupie Lanci, bo biegły stwierdził, że półtoraroczny samochód tzw. demonstracyjny powinien kosztować tak jak nowy minus 350 PLN. A ponieważ ja zapłaciłem za niego ponad 50 tys. - nowy kosztował 90 tys., to tym samym "w naturze" dostałem 40 tys. w łapę. Ten zarzut został zresztą umorzony, ale prok. Olejnik kazał go przywrócić. Ja zyskałem tylko tyle, że przedtem biegły (cały czas ten sam)twierdził, że samochód kosztował 120 tys. więc moja "łapa" opiewała wg. niego na 60 tys. Po przywróceniu zarzutu zminił zdanie co do ceny samochodu - czyli teraz mam 20 tys. mniej?
Z takim to "materiałem" dowodowym mam proces co biegnie z szybkością dwie rozprawy na miesiąc - koniec będzie gdzieś tak za 3,5 roku. Ale jak rozumiem to nikogo nie obchodzi. W końcu "śledczy" z Rzepki nagrody dostali, mnie skompromitowano i wdeptano w ziemię, a i Sz. Pan też może mną sobie pórko wytrzeć. Nie ulega wątpliwości, że mamy w Polsce "wolne media" i wszyscy zadowolenie - prawda?
Pozdrawiam
"A Szeremietiew"
e-mail: szary9@wp.pl
http://wethemedia.blox.pl...,13.html?914102

http://www.ivrp.pl/viewtopic.php?p=23662

Księżna Gloria von Thurn und Taxis:

Każdy człowiek jest chciany przez Boga. 

Powinniśmy się rozmnażać.

Powiem tak: lepsze dzieci pozamałżeńskie,

niż zabite w łonie matki.

Bild am Sonntag, 7. September 2008, Seite 25

de.youtube.com/kulturzentrum Henryk Kreuz: Ukryta wladza nad Polska - MAFIA. Friday, April 25, 2008 4:36 PM

Ballada o Łukaszu Podolskim 04:32 Piosenka o Łukaszu Polskim, co wyjechał z Polski i grał dla Niemca http://de.youtube.com/view_play_list?p=7839B2009AA2DAF7

2008/6/26 Henryk Kreuz hkreuz@o2.pl:

Szanowny Panie Stanislawie.

Dziekuje za ten tekst, za stanowisko w sprawie emigrantow, szczere i od serca, na ktore nie stac bylo nikogo z dotychczasowych wladcow Polski.

Z pozdrowieniami

Henryk Kreuz

Mark Jaworski

Download Walesa a SB str. 216-289 329 KB pdf.pdf

Download Walesa a SB str.46-67.pdf

Download Walesa a SB str.68-81.pdf

 

Download Walesa a SB str. 82-196.pdf

 

Download Walesa a SB str.197-213.pdf

 

sowa

Lech Klekot, Basel/ Schweiz: Polska 2008

Od ponad dwudziestu lat, chcąc nie chcąc, czytam w amerykańskiej prasie o nazistowskim zbrodniarzu Iwanie Demianiuku. Ostatnio nawet piszą nawet o nim ponownie polskie gazety z okazji wysiłków amerykańskiego ministerstwa sprawiedliwości aby go wydalić ze Stanów Zjednoczonych do Niemiec, Polski lub Ukrainy.

Osobiście, nigdy w życiu Demianiuka nie spotkałem a do hitlerowskich oprawców mam od dziecka uzasadnioną niechęć ( mój kuzyn, Henryk Czekajewski, jest na liście zagazowanych w niemieckim obozie koncentracyjnym w Dachu), a moją karierę zawodową zawdzięczam Profesorowi Stefanowi Bincerowi, który własnoręcznie spalił zwłoki swej żony i syna w krematorium w Auschwitz. Zabrało mi 15 lat od czasu zakończenia wojny aby być zdolnym podać dłoń Niemcowi.

Sprawa Iwana Demianiuka niepokoi mnie z powodu znajomości realiów II Wojny Światowej i mych dziecięcych obserwacji likwidacji Getta żydowskiego i cygańskiego a także widoku głodujących jeńców sowieckich, których kilkadziesiąt tysięcy zagłodzono na śmierć w mej rodzimej Częstochowie. Dla tych jeńców jedyną szansą przedłużenia życia o kilka miesięcy było zapisanie się do niemieckich kompanii wartowniczych lub do rosyjskiej armii generała Własowa, walczącej po stronie niemieckiej.

Być może, że Demianiuk był jednym z takich jeńców. Nie mam pojęcia, czy zapisał się do niemieckich oddziałów czy też był, jednym z setek tysięcy Ukraińców wywiezionych na roboty do Niemiec. Tak czy inaczej Demianiuk przyjechał do USA po wojnie jako emigrant. W roku 1978 Demianiuka aresztowano w Cleveland i pierwszy raz odebrano mu amerykańskie obywatelstwo. Pisano wtedy o nim jako o potworze z Treblinki o przezwisku „Iwan Groźny”. Napisano nawet o nim sensacyjne książki w których go określano jako kata z Treblinki. Oczywiście znalazło się wtedy wielu „naocznych świadków” jego tożsamości i zbrodni. W Izraelu twarz prawnika który Demianiuka reprezentował, oblano na ulicy kwasem solnym.

Ciekawym jest, że dowody przeciwko Demianiukowi Amerykańskie Ministerstwo Sprawiedliwości otrzymało od sowieckiego KGB. Pisze o tym w swym pamiętniku,

dr. Armand Hammer. Hammer był amerykańskim milionerem a jednocześnie podejrzaną osobowością, gdyż kiedyś był zaprzyjaźniony z Leninem, handlował w USA, w latach dwudziestych ubiegłego wieku, zagrabionymi z carskich muzeów dziełami sztuki, a jego ojciec był założycielem Amerykańskiej Partii Komunistycznej. Był także gościem honorowym w Moskwie na każdym kolejnym pogrzebie Sekretarza Generalnego KPZR ( z wyjątkiem Stalina). Kiedy Armand Hammer zwrócił się do Breżniewa o dokumenty potrzebne do skazania „Iwana Groźnego”, Breżniew chętnie je dostarczył mimo, że w owym czasie oryginalny zbrodniarz, „Iwan Groźny”już dawno nie żył.

Na podstawie tych dokumentów , Demianiuk został, pozbawiony amerykańskiego obywatelstwa i wysłany do Izraela gdzie został skazany na karę śmierci. Demianiuk siedział pięć lat w celi śmierci ale izraelski Sąd Najwyższy go zwolnił, gdyż stwierdzono, że Demianiuk nie jest jednak tym „Iwanem Groźnym” , którego szukano i skazano. Dla Polaków, ciekawym być może fakt, że wykryciem Demianiuka chełpi się także były polski komunistyczny aparatczyk, Kazimierz Kąkol w wywiadzie dla Teresy Toruńskiej opublikowanym w książce „Byli” na stronie 147 (Wydawnictwo Świat Książki, 2006). Musicie się Państwo zgodzić, że przy takim wiarogodnym świadku jak Kazimierz Kąkol, Departament Sprawiedliwości USA nie ma wybory jak skazać Demianiuka ponownie na ekstradycję.

Kiedy uprzednio Demianiuka odesłano z Izraela do USA i zwrócono mu amerykańskie obywatelstwo, jego kłopoty się nie skończyły, gdyż w USA postawiono mu nowe zarzuty, tym razem obecności jako strażnika w innych niemieckich obozach śmierci, Majdanku, Sobiborze itp.

Iwan Demianiuk ma dzisiaj 88 lat. Kiedy dostał się do niemieckiej niewoli był podobno rannym w czasie walk, młodym ukraińskim parobkiem. Podobno półanalfabetą.

Demianiuk przeżył o wiele lat potencjalnych świadków swej zbrodni lub niewinności. Jego starczy umysł już nie pozwala mu być wiarygodnym świadkiem dla samego siebie.

Cala sprawa zostawia w mych ustach nieprzyjemny smak, wiedząc, że w okresie powojennym tysiące niemieckich zbrodniarzy sprowadzono do USA i wykorzystano w badaniach naukowych i wywiadzie. Na myśl przychodzi mi Dr. Werner Von Brown, wynalazca rakiet V2 przy których produkcji zamordowano dziesiątki tysięcy Żydów i nie-Żydów i zabito za ich pomocą dziesiątki tysięcy mieszkańców Londynu oraz inny wysokiej klasy specjalista, generał Reinhard Gehlen , w czasie II Wojny szef wywiadu hitlerowskiego we wschodniej Europie i ZSSR, późniejszy szef wywiadu Niemiec Zachodnich.

Czas chyba aby pozwolić staremu Demianiukowi umrzeć i nie nękać go więcej pokazowymi procesami i ekstradycją, szczególnie, że już spędził pięć lat w celi śmierci pod fałszywymi zarzutami.

Jeśli nie prawne argumenty, to przynajmniej etyka chrześcijańska, winny zaważyć przy tej humanitarnej decyzji. Przecież w mym kraju zamieszkania, Stanach Zjednoczonych, 83%, a w Polsce 95% ludności deklaruje się jako Chrześcijanie, których podstawową zasadą jest przebaczanie. Może warto sobie o tej zasadzie teraz przypomnieć.

Czyżby zawziętość Amerykańskiego Ministerstwa Sprawiedliwości w stosunku do Demianiuka miała swe źródło w tym, że ten starzec już jest nieprzydatny z wyjątkiem patetycznego symbolu hitlerowskiego zbrodniarza. Może już czas zająć się następną grupą zbrodniarzy tym razem stalinowskich, którzy na pewno znajdują się wśród setek tysięcy imigrantów z byłego ZSSR. Są to ludzie dużo młodsi, na pewno żyją także świadkowie ich zbrodni i istnieją dokumenty ich winy w archiwach KGB w Moskwie. Podobno, jeśli Niemcy odmówią przyjemności goszczenia Demianiuka to Polska lub Ukraina są następnymi kandydatami aby się nim zaopiekować i wedle, załączonych do przesyłki amerykańskiej instrukcji, skazać. Pozwolę sobie na spekulację, że Polacy zrobią ten gest w stosunku do USA pod warunkiem dostawy dla Polskiej Armii rakiet ziemia powietrze –„Patriot” a Ukraina w zamian za przyjęcie do NATO. Należy się śpieszyć, gdyż Demianiuk może lada dzień umrzeć i cały wysiłek zainwestowany w tą tragiczną farsą pójdzie na marne.

Jan Czekajewski

Członek Polskiego Instytutu Naukowego Nowym Jorku (PIASA)

Od PKN

Stanisław Tymiński: Agent “BOLEK” i “Czarna Teczka”

W polskiej prasie w tych dniach toczy się wielka dyskusja na temat nowej książki o „wczesnym” Lechu Wałęsie i jego pracy w charakterze odpłatnego agenta SB na początku lat 70-ch. Autorzy, młodzi historycy IPN nawet podaja sumę jego wynagrodzeń: Zł. 13,100, co było wtedy odpowiednikiem pól rocznej pensji. Cieszę się, że nareszcie prawda o tym człowieku wychodzi na jaw ponieważ przez 18 lat dyskusja na ten temat była pod cenzurą elit „okrągłego stołu”.

W 90 roku jako kandydat na urząd prezydenta RP dostałem tysiące listów od moich sympatyków. Niektóre z nich opisywały mego kontrkandydata jako złodzieja, bandziora, mordercę, dręczyciela rodziny i odpłatnego donosiciela SB. Dla dobra Polski nie miałem zamiaru podjęcia publicznej dyskusji na tak wulgarne i kontrowersyjne zarzuty. Kampania wyborcza to nie sąd, gdzie można przeprowadzić konkretny proces dowodowy i dać mozliwość obrony oskarżonemu o tyle nikczemności. A kandydat na prezydenta RP nie może sam osądzać bo musi pokazać, że będzie godnym strózem prawa.

Jednak 9 dni przed końcem drugiej tury byłem przez mego rywala sprowokowany do dyskusji na temat jego przeszlości, co go niezmiernie rozjuszyło. Stało się to w czasie wspólnej konferencji prasowej w TVP przy ogladalnośći okolo 20 milionów Polaków. Otóż Lech Wałęsa bez powodu bardzo mnie obraził nazywając mnie agentem KGB. Na to ja z kolei odparłem, że mam pewne materiały na temat jego przeszłości, które chciałbym z nim przedyskutować w czasie wspólnej debaty przed końcem kampanii wyborczej. Jakże on wtedy się zaczerwienił i tupał nogami pod stołem. Nie mógł sie nawet koncentrować na czytaniu żóltych karteczek, które mu podawano aby wiedział o czym mówić. Kamery TVP skupiły się wtedy na mojej czarnej teczce, która stała pod stołem i wypełniła ekrany telewizorów w całej Polsce. Byłem ogromnie zdziwiony, kiedy po zakończeniu tej konferencji prasowej nieoczekiwanie podszedl do mnie Wałęsa, schylił się i wyszarpał mi prawą dłoń aby uścisnąć mi rękę ku uciesze wielu fotoreporterów. Ja wcale nie miałem chęci podania mu ręki. Wstyd mi było rywalizować z wielkim mitem „Solidarności” za którym stał mały człowiek podłego charakteru.

Bardzo żałuję, że w czasie tej wspólnej konferencji prasowej, przy tak wielkiej oglądalności tego programu na żywo, że dosadnie nie zapytałem wtedy Lecha Wałesy: był pan agentem SB o imieniu „Bolek” w Stoczni Gdańskiej, tak czy nie? Zabrakło mi wtedy doświadczenia walki wyborczej z tak nikczemnym przeciwnikiem, który był wspierany przez żądnych władzy ludzi, którzy nami gardzą i zrobią wszystko co możliwe aby nie dopuścić aby Polacy mieli swego reprezentanta na tak ważnym stanowisku. Kiedy na sam koniec kampanii wyborczej w budynku TVP żydowska dyrekcja zaprosiła mnie na kawę, zadałem im pytanie dlaczego posuneli się do tylu kłamstw i oszczerstw, odpowiedż brzmiała „aby nie wymienił nas pan na Peruwiańczyków”.

Lech Wałęsa nigdy mnie nie przeprosił za pomówienie o agenturę KGB, co dla każdego Polaka jest wielką obrazą. Podczas obalania rządu Olszewskiego, kiedy Maciarewicz robił nieudolną próbę lustracji, Wałęsie puściły nerwy i na papierze listowym kancelarii prezydenta podpisał oświadczenie, że coś tam donosił tylko kilka razy. To pisemne oświadczenie natychmiast odwołał ale mam jego kopie do tej pory.

Czytałem tylko publikowane w prasie fragmenty tej nowej książki IPN o wczesnym Lechu Wałesie, ponieważ nie jest ona jeszcze dostępna. Mam nadzieję, ze jest ona prawdziwa i opisuje jego dzieciństwo w Popowie, jego działalność na cmentarzu we Włocławku, ucieczkę na Wybrzeże i współpracę z SB pod pseudonimem Bolek. Tylko tak Polacy będą mogli ocenić charakter tego nikczemnego człowieka, który zawsze reprezentował interesy obcych i wrogich nam ludzi. I to że przez 5 lat był prezydentem fałszywym, nie tylko dlatego, że wybory w 90 roku były zmanipulowane przez wroga nam prasę i na koniec sfałszowane przez tajne służby wojskowe i policyjne, ale głównie dlatego, że on zawsze służył tym, których sie bał. To dlatego poznanie charakteru tego człowieka jest niezmiernie ważne dla nas Polaków. Nas się nigdy nie bał bo zawsze mial ochronę z urzędu. A litości nad nami u niego śladu nie było. Polacy muszą wiedzieć jaki charakter ma człowiek, który piastował stanowisko prezydenta w pierwszych pięciu latach reformy ustrojowej, kiedy to Polska praktycznie straciła cały narodowy majątek.

Nigdy nie narzekam, że nie zostałem wtedy wybrany prezydentem. Z całą pewnościa ocaliło mi to życie, bo nigdy bym nie pozwolił na grabieżczą lichwę Balcerowicza i złodziejską prywatyzację oraz oddanie wielu kluczowych instytucji w ręce obcych i wrogich nam ludzi. Jednak bardzo mi żal oszukanych i poszkodowanych przez prezydenturę Lecha Wałęsy ludzi.

Kiedy po wyborach w 90 roku wróciłem do mego domu w Kanadzie, byłem bombardowany przez liczne telefony tutejszych Polaków, którzy byli wściekli, że odważylem się atakować ich idola. Parafrazując „mniejsze zło” w dyskusji na temat tej nowej książki o „naszym” Lechu uważam, że Polacy muszą poznać całą prawdę o tym czlowieku, nawet jesli oznacza to ruinę mitu „Solidarności”, której on formalnie dowodził. Na nic nam jego dobre imię zagranicą, jeśli nie można tego jakoś spieniężyć czy włożyc do garnka. Jego dobre imię nie jest warte funta kłaków. Wręcz przeciwnie, nasi wrogowie potrzebują symbolicznego Wałęsy o wiele bardziej niż my, bo on jest dla nich symbolem ideologicznego zwycięstwa nad komunizmem i dostępu do naszego rynku zbytu.

Ciekawym wątkiem tej nowej książki jest opis jak Lech Wałęsa już jako prezydent łamiąc prawo niszczył dokumenty ze swojej teczki SB. Dzisiaj, bedąc pewien, że wszystkie dokumenty zostały zniszczone zapiera się, że agent Bolek, to nie on. A jednak nie udało mu się zniszczyć wszystkich dokumentów i świadków jego nikczemnej działalności. SB ścigało wielu ludzi, na których on pisał donosy i którzy dziś mają prawo wystąpienia do IPN o status poszkodowanych. Nie tak łatwo można zatrzeć ślady podłej nikczemności.

Poznanie prawdy jest często brutalne ale konieczne do sanacji kraju jakim kiedyś ma być Polska, ta kochana i wymarzona ojczyzna dla nas wszystkich. Ojczyzna bez kościotrupów w szafach i bez fałszywych mitów, aby młodzi ludzie, których wtedy nie było na ziemi, nie popełnili w przyszłości tych samych błędów. Prawda czy kłamstwo to „być lub nie być” dla naszej polskości. To dlatego polskojęzyczne media i znane z antypolonizmu osobistości chcą spalić tę ksiazke jeszcze przed jej wydaniem. Bo z tą nową pozycja runie mit człowieka, którego oni sami wypromowali aby nim manipulować dla własnych korzyści. Tym samym runie legenda Komitetu Obrony Robotników, bo jakże „komandosi” przez tyle lat mogli bezwiednie wspierać mikczemnego człowieka aż na stanowisko prezydenta. Przypomnę, że ci sami ludzie kiedyś kłamliwie nazywali mnie agentem SB w myśl zasady „złodziej krzyczy łapaj złodzieja”. To dlatego teraz ci wrodzy nam ludzie najgłośniej argumentują przeciw wydaniu tej książki. Ale prawda o Lechu Wałesie musi wyjśc na jaw, choćby dla dobra tych ludzi, na których on donosił, póżniej szykanowanych i prześladowanych przez SB.

Stanisław Tymiński

18 czerwca 2008,

Acton, Ontario

http://groups.google.de/group/sowa-frankfurt/browse_thread/thread/c5d9ca54b7af0a24?hl=pl