W styczniu 2010 r. ukazała się książka  pt „ Niezłomny Pasterz  w Rosji  Sługa Boży  biskup Antoni Malecki  1861-1935” , wydana  przez Wydawnictwo  Sióstr Loretanek w Warszawie.

Autorem tej książki jest ks. Krzysztof Pożarski, od dwudziestu lat  duszpasterz  za wschodnią granicą Polski. Obecnie jest proboszczem parafii św Stanisława  w Sanki Petersburgu (Rosja), a także rektorem sanktuarium Matki Bożej  Trzykroć Przedziwnej . Jest założycielem katolickich  parafii  w kilku miastach północno-zachodniej  Rosji i duszpasterzem  petersburskiej Polonii oraz zasłużonym działaczem  polonijnym w Rosji, propagatorem kultury polskiej  i nauki języka polskiego. Jest Wydawcą kwartalnika  historycznego  „ Nasz kraj”, poświęconego tematyce polonijnej , a zwłaszcza historii Kościoła katolickiego  w Rosji.

Wydał dwa przewodniki po sanktpetersburskich archiwach oraz książkę  o dawnym cmentarzu Wyborskim w mieście  nad Newą. Przyczynił się do upamiętnienia kilku miejsc związanych z martyrologią polskiego Narodu  w Rosji. Przygotowuje książkę o konfiskacie majątków ziemskich po upadku powstań narodowych w petersburskich archiwach.

  Autor książki opisuje szczegółowo  ( za pomocą tekstu, rysunków, map i fotografii) działalność bpa Antoniego Maleckiego  w Rosji carskiej i sowieckiej. Bp Malecki pochodził ze szlacheckiego rodu  Maleckich  herbu Jelita. Związany był najbardziej  z Petersburgiem, a następnie  z tym samym miastem o zmienionej przez sowietów nazwie – Leningradem. Korzystając z doświadczeń św. Jana Bosko stworzył Zakłady Wychowawczo-Rzemieślnicze, w których poprzez prace wyciągał  z dna życiowego  dzieci i młodzież. , przede wszystkim polską.  Od początku  czyli za caratu  był prześladowany ze względu  na wielki szacunek, jakim darzyła go społeczność petersburska. Prześladowania wzmogły się  po przewrocie bolszewickim. Prałat Malecki  działał jako rektor w tajnym seminarium  duchownym i w okresie antyreligijnych  wystąpień władzy  był traktowany jako wróg tej władzy. W 1923 r. bolszewicy wytoczyli w Moskwie  proces  przeciwko  petersburskiemu duchowieństwu, w ramach którego  prałat Malecki został skazany na 3 lata więzienia.  W 1926r.  w kościele francuskim w Leningradzie  w największej  tajemnicy  wyświęcono  prałata A. Maleckiego  na biskupa.

W 1930 r. bp Malecki  w wieku 70 lat został skazany na trzyletnią  izolację  i osiedlenie na Syberii, we wsi Dubinino w rejonie brackim (600km na północ od Irkucka).

Polski konsul  w Leningradzie Zbigniew Belina-Prażmowski  przekonał bpa Maleckiego  ( który  był ciężko chory i chciał umrzeć w mieście nad Newą pośród swoich wiernych) do powrotu do Polski.

Do Warszawy wrócił bp Malecki w bardzo złym stanie zdrowia w kwietniu  1934r. We wrześniu 1934r.  z Episkopatu Polski wysłano  do bpa Maleckiego list  z wyrazami wdzięczności  i zapewnieniem  o modlitwie.  Pod listem  podpisało się  24 polskich biskupów.

Bp Malecki  nie odzyskawszy  zdrowia  zniszczonego  przez prześladowców sowieckich  zmarł  17 stycznia 1935 r. i został pochowany po uroczystym pogrzebie  w katedrze warszawskiej . W 1960r.  grób bpa Maleckiego  został przeniesiony  na cmentarz Powązkowski ( cywilny) w Warszawie.

Słowo wileńskie  3 maja 1934r.  przedstawiło  artykuł  o bpie Maleckim  pt „ Będzie kanonizowanym, będzie świętym”.

Natomiast dopiero  31 maja 2003r.  w Wyższym Duchownym Seminarium w Petersburgu został zapoczątkowany  przez abpa T. Kondrusiewicza  proces beatyfikacyjny  nowych męczenników Rosji. Proces otrzymał w Watykanie tytuł :” Dzieło o beatyfikacji i ogłoszenie męczennikami  abpa Edwarda Profitlicha i 15 współwyznawców”. Do tej grupy męczenników  został włączony  także bp A. Malecki.

Należy podkreślić , że wydanie unikalnej książki  o biskupie A. Maleckim, a także powstanie  w Moskwie filmu o nim pt „ Biskup Malecki – Petersburski ksiądz Bosko”

(film ten zdobył  I nagrodę ex quo Prezesa Telewizji Polskiej na XXII Międzynarodowym

Katolickim Festiwalu Filmów i Multimediów w 2007r. w Niepokalanowie ). Opisano go krótko  przy pomocy  notatki:” Ponury i wstrząsający  obraz prześladowań  ludzi Kościoła przez  bolszewicki totalitaryzm… a w tej gehennie  odważny  biskup Malecki – petersburski ksiądz Bosko zakłada  sierociniec dla opuszczonych  chłopców i jednoczy wspólnotę  wiernych . ksiądz biskup jest świadectwem  wyjątkowej odwagi  zakorzenionej w Chrystusie) , świadczy o tym, ze aktualnie władza rosyjska w sposób świadomy  pozbyła się centrum ateizmu  w Moskwie na rzecz Brukseli.

Szanowna Pani Moniko
Doszedłem do wniosku, że szybciej napiszę niż znajdę w zapiskach plików.

Mimo, że już w maju 1981 r. na podstawie wielu oznak przewidziałem wprowadzenie stanu wojennego i wyprowadzenie LWP przeciwko Polakom,  co  publicznie ujawniając napytałem sobie  kłopotów zmieniajacych moje życie, mimo kalkulowania, że cywilno-wojskowa junta gen. Jaruzelskiego taki stan wprowadzić może właśnie w okresie przedświatecznym, mnie ten fakt zaskoczył.
Do maja 1981 r. byłem pewnym następcą dowódcy pułku z już podpisanym kolejnym przedterminowym mianowaniem na stopień podpułkownika i ustalonym harmonogramem odbycia praktyki dowódczej w podobnym pułku inżynieryjno  budowlanym.
Publiczne wystapienie w obecności około 300 oficerów WOW w Lublinie z ostrzeżeniem czym dla LWP  będzie  konfrontacja z Polakami zapoczatkowało wyniszczanie mnie przez politruków i totalny nadzór przez WSW.
Pełniąc obowiązki zcy dcy ds produkcyjnych i wcześniej niejednokrotnie zastępując dcę pułku od tego momentu byłem odstawiany od przygotowań jakie w ślad za planami wprowadzenia stanu wojennego czyniono w pułku. Mogłem wiedzieć wiele bo w tym pułku wyrosłem i byłem bardzo zżyty z kadrą. W tego typu jednostkach były takie przypadki, że młodszy stopniem i wiekiem oficer mógł być przełożonym starszych i ja od wielu lat takim przełożonym byłem, a że tych starszych szanowałem stąd i miałem uznanie.
Uznałem , że wprowadzenie takiego stanu stworzy ogromne problemy mnie i moim podwładnym ponoszacym odpowiedzialność za ogromny majatek zgromadzony na naszych placach budów od Spliny-Jawor w Bieszczadach aż po Czerwony Bór pod Łomżą i po swojemu zajmowałem się przygotowaniem budów do pozostawienia w stanie nieczynności.
W dniu 13 grudnia 1981 r. wróciłem bardzo późno z dalekiej budowy nie wstępując do koszar i po obiado-kolacji położyłem się spać. Sypiam zwykle mało ale śpię snem kamiennym, a wtedy po wymarznięciu, po nachodzeniu się po świerzym powietrzu zasnąłem tak mocno, że żona przestraszona telefonem z koszar nie mogła mnie obudzić. Powtarzała w koło wojna, wojna bo takie hasło rzucił Kolega pełniący w tym dniu za mnie służbę oficera kontrolnego pułku z apelem abym natychmiast przychodził i to mi nie
pasowało bo w przypadku alarmów wysyłano po członków dowództwa samochód, a
mieszkam na drugim końcu miasta. Wykonałem telefon na dyżurkę i usłyszawszy gwar, okrzyki zrozumiałem, że faktycznie coś się dzieje, a Kolega jeszcze raz powtórzył, że mam przyjść bo aut już nie ma. Po drodze przechodziłem tunelem przez stację PKP/PKS i tutaj zobaczyłem jak  robotnicy wielkich zakładów wracają autobusami i pociagami, a ze stacji inni upychają ich po kilku do auta i odjeżdżają w kierunku  zakładów. Ten widok i zasłyszane wrogie okrzyki już tylko potwierdziły moje  przypuszczenia jaka to nastaje wojna.
Kiedy wszedłem do pomieszczenia specjalnego przygotowanego jako miejsce kierowania było w nim kilku oficerów i pierwszym, który się do mnie odezwał był b. sekretarz PZPR pułku wyniesiony na stanowisko szefa sztabu. Wyciągnął w moim kierunku rękę w geście jakby trzymał pistolet i zginajac  palec jakby zwalniał spust z uśmiechem powiedział : będziemy strzelać co  skwitowałem wybuchem: ty idioto będziesz rano strzelał do syna na ulicy, do teścia kolejarza.
Stojący w głębi pokoju dca zbladł i wyszedł do sąsiedniego pomieszczenia, a kiedy tam wszedłem za Nim aby się zameldować zobaczyłem jak siedzi ze spuszczoną głową w dłoniach i zrozumiałem o czym myśli bo bedąc ponad 6 lat zcą tego oficera wiedziałem też wiele o Jego rodzinie. Wiedziałem, że jeden syn,    podporucznik po WAT służy w Kielcach, a drugi syn studiuje w WSMW w Gdyni ( w stanie wojennym czytał dzienniki TVP jako podchorąży ). Moje spięcie z szefem sztabu i jak się dowiedziałem później zniknięcie kwatermistrza pułku z planami wydania zapasów dla wysyłanych zgodnie z
opracowanymi planami żołnierzy w teren dla obstawy wybranych obiektów powodujące bałagan podłamały tego starszego już oficera .
Przez kilka godzin pozostawałem w bezczynności patrząc na zmagania tych co to tygodniami przygotowywali plany, na miotanie się mojego dcy i na odprawianie w teren do już okupowanych zakładów , kwaterujących w internacie jednostki komisarzy w tych zakładach rezydującyh od kilku miesięcy, a w tym momencie bladych i roztrzęsionych. To właśnie dla takich musiały być nasze samochody i przez takich nie było samochodu aby zabrać mnie do koszar. Kiedy doprowadzony do ostateczności krętactwami sierżantów kryjących upojonego kwatermistrza ( przybył do koszar ale nie był w stanie ustać na nogach) dowódca zobaczył jak wyposażani są żołnierze w obecności szefa sztab
i politruka powierzył mi pełnienie obowiązków kwatermistrza. Obaj jak na komendę odważyli się ostrzegać dcę jakimś bełkotem o odsunięciu mnie przez wyższych przełożonych ale zostali przygaszeni ( dca zapłacił później za to odpowiednią cenę - szef sztabu, a nie ja został na wiele lat dcą, politruk za wiceministra ON Komorowskiego został pełnym pułkownikiem , szefem wydziału kultury WP III RP). Ta nowa funkcja wiązała się z wyjazdami do wszystkich grup żołnierzy rozrzuconych od Suchej Góry pod Krosnem, Soliny-Jaworu aż po Warszawę, do uzgodnień sposobów żywienia kadry wojska niejednokrotnie z kadrą MO, ZOMO w kasynach itp.
Dało mi to ogromne możliwości obserwacji bałaganu i totalnego marnotrastwa, skrajnej głupoty politruków oraz nieudaczników-lizusów wojskowych i podłości nie tylko ZOMOWców ROMOWców , Milicjantów ale nade wszystko sprzedajnych sługusów tych służb.
Moja podpadka nie była jeszcze wtedy nagłośniona i stąd różni oficerowie tamtych służb , a nawet wojskowi w terenie znający mnie jako wyróżnianego wielokrotnie oficera pełniący różne, czasem tajne i podłe zadania podchodzili do mnie otwarcie, a ci podpici dawali się podpuszczać i odkrywali wszystko ( wcześniej kierowałem robotami budowlanymi w Arłamowie, miejscu >>odosobnienia<< Wałęsy i tam miałem oficerów znajomych). W Wigilię jako kwatermistrz objeżdżałem zgrupowania rozwożąc zapakowane w szare torby jakieś owoce, słodycze i ciasto, spotykałem tych brudnych
zziębniętych żołnierzy i patrzyłem na Ich rozterki. Już po świętach na jednym z takich zgrupowań ulokowanych w budynku administracji CPN Żurawica gdzie byli rozlokowani żołnierze i pracowali ludzie, kobiety wejściem poderwałem dyżurnego.
Zobaczyłem idącego w moim kierunku krokiem defiladowym żołnierza i stojacą kobietę trzymajacą talerz z kanapką i herbatą, której w tym momencie zaczęły ciurkiem płynąć łzy.
Nie odebrałem nawet meldunku pytając dlaczego płacze, a ta Pani odpowiedziała; mój syn jest w wojsku i on tam marznie, jest głodny tak zalękniony jak ci tutaj, ja niosłam temu dyżurnemu tą kanapkę i herbatę, a płaczę bo niech pan popatrzy jakie tutaj leżą ulotki. Podała mi ulotkę na której była narysowana budka wartownicza i wartownik, a
wyżej napis nie wierz nikomu bo może być twoim wrogiem. Powiedziałem tej Pani przepraszam i zawróciłem, wsiadłem w auto, a po przybyciu do jednostki temu politrukowi, który mnie wyniszczał, a za Komorowskiego poszedł w generały prawie naplułem w gębę.
Trwa akcja usprawiedliwiających matactw generała Jaruzelskiego. On się pogubił i nie zawsze kontroluje co mówi, a między wierszami mówi wiele.
Mówi np, że największym zmartwieniem junty było to aby robotnicy nie wyszli na ulice z zakładów. Aby tak nie było to tajni sługusi SB i WSW dzisiaj chodzacy w chwale jako
organizatorzy strajków i okupacji wraz z komisarzami byli organizatorami akcji ściągnięcia ludzi do zakładów. Widziana przeze mnie na stacji akcja powrotu do zakładów była inspirowana i  organizowana przez takich sługusów. Kiedy ZOMO, ORMO, ROMO i wszelkie inne bandy waliły do drzwi ludzi porządnych ( czasem i do tajniaków dla ich
planowego uwiarygodnienia) w miejscach werbunku wolno było robotnikom wszystko.
Pozdrawiam
ppłk o złośliwie i przestępczo nie ustalonym statusie Edward Makowiecki

stefan_kosiewski pod ochroną prawa - unter dem Denkmalschutz * 41- 250 Czeladź, Polen photoset

Dear Mr. Klaus,

On the 2nd of October 2009, Ireland voted "yes" to the Lisbon treaty after having been forced to vote again after their "no"-vote in 2008.

The Lisbon treaty effectively takes away the member states' sovereignity and independence, making them provinces in the EU-state. Both the EU Constitution itself and how it came about, shows the utter disregard that EU and the Eurocrats have for democracy and the people of Europe.

However, there is one small thread of hope left that could stop the Lisbon treaty. This hope is you, Vaclav Klaus, the Czech president.

You have so far courageously refused to sign the Lisbon treaty, despite intense pressure. If you continue to refuse to sign this treaty, you can delay it from going into effect until the Conservative Party in England wins the next election in the spring of 2010. When they do, the leader of the Conservative Party, David Cameron, will put the Lisbon treaty to a referendum, where it will most likely be voted down by the English.

Thus, if you decide not to sign the treaty you will have made it possible for this treaty to be thrown out, once and for all.

We realize that you will be under intense pressure from the EU-elite and Eurocrats, but as you have shown great character before, we hope that you will continue on that righteous path. There are millions and millions of Europeans that do not want this treaty, in fact, polls show that a majority of Europeans would vote "no" if they had the chance.

If you decide not to sign and ratify this treaty, you will be making history as an extraordinarily courageous statesman who saved Europe, its people and its nations, from the ever more undemocratic European Union.

We therefore humbly ask and encourage you to do the right thing and not sign the Lisbon treaty.

With all our support.

View Current Signatures